Vandaag is het Gay Pride in Moskou. Gordon mocht dan het advies hebben gekregen niet mee te doen, activisten uit vele landen zullen wel meelopen. Ze zullen in elk geval een poging ondernemen. Een exclusief verslag van de redactie van de Gay Krant.

Diverse homo’s uit Amerika, Duitsland en Engeland zijn vandaag of de afgelopen dagen al gearriveerd. Ze passen precies binnen de groep die komt voor de finale van het  Songfestival. Het Rode Plein is voor hen een soort van ontmoetingsplek geworden. De meest recente berichten over het te verwachten strenge optreden van de plaatselijke autoriteiten is voor meeste bezoekers een extra reden om naar de Russische hoofdstad af te reizen. Er wordt druk gesproken over het feit dat een rechtbank in Riga de daar verboden demonstratie uiteindelijk wél heeft toegestaan. De Moskovitische gastheren zijn nu al hun nopjes. Ze zijn verrukt over de international media-aandacht en vragen ons voortdurend of we in contact staan met de verslaggevers die voor het Songfestival aanwezig zijn. Zullen die ook melding maken van hun eisen? Een beetje vrijheid voor Russische lesbo’s en homo’s?

Veel van de buitenlandse gasten hebben een special reden om hier aanwezig te zijn. Ze hebben een Russische partner of komen uit een land waar tot voor kort ook moest worden gestreden voor gelijke rechten. Sergio Yenin is nog maar 19 jaar oud. Hij is lid van de Wit-Russische homobeweging. Enkelen komen al voor het derde jaar op rij. Steeds weer was er een verbod, maar toch bleven ze knokken om de Gay Pride van de grond te tillen. “En elk jaar wordt het drukker”, weet Sergio. Dat geldt niet alleen voor de homodemonstranten, maar helaas ook voor de neofascisten, orthodox-christenen en skinheads die op het evenement afkomen. Voor morgen is er in elk geval één positief nieuwtje te vermelden: niet alleen de homodemonstratie is verboden, maar voor het eerst ook de tegendemonstraties.

In de plaatselijke krant wordt vooral geschreven over de rel die ontstond nadat twee lesbiennes afgelopen week probeerden te trouwen op het gemeentehuis. “Als het in Nederland mag, waarom dan niet bij ons?”, zo vraagt Nikolai Alekseev, een voorvechter van homorechten zich af. Zijn mobieltje rinkelt onophoudelijk. Buitenlandse tv-ploegen die volop in de stad aanwezig zijn, willen weten op welke momenten ze het beste wat kunnen filmen. Hij antwoordt met grote terughoudendheid. “Ik weet zeker dat onze eigen politie me ook zo zal bellen, Ze doen zich dan voor als buitenlandse journalist om van me te horen waar ze kunnen ingrijpen.” Nikolai is daarom kortaf aan de telefoon. Als men meer informatie wil, spreekt hij met ze af in de buurt van het Rode Plein. Daar zijn zoveel buitenlandse toeristen dat hij zich daar redelijk veilig voelt.

Nikolai laat zich interviewen op het Rode Plein

Nikolai Alexseev, is de Siep de Haan van Moskou. Hij bezoekt de ene na de andere receptie die wordt gehouden voor de Eurovisie deelnemers, maar zijn enige doel is informatie te geven over de benarde situatie van zijn lotgenoten. Steeds weer ventileert hij zijn boosheid op Vladmir Pronin, de politiecommissaris die in zijn ogen het prototype is van de homofoob. Hij staat op één lijn met burgemeester Luzhkov die te boek staat als uiterst conservatief. Nikolai laat aan iedereen die het maar horen wil weten dat de Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken het aandurfde om Luzhkov vragen te stellen over zijn homovijandige gedrag. “Dat zouden meer buitenlandse ministers moeten doen. Geweldige en dappere man jullie Maxime Verhagen…”

Net als in voorgaande jaren willen de demonstranten morgen een spandoek uitrollen bij het standbeeld van de bekende componist Peter Tchaikovsky. Die wordt door Russische homo’s aanbeden als de godfather van hun beweging  op een zelfde wijze als in West Europa ooit het geval was met Shakespeare of Wilde.

Vandaag is er al een bijkomst op een plek die we bewust geheim moeten houden. Daar wordt geluisterd naar een toespraak van de Britse activist Peter Tatchell en voormannen uit diverse Russische steden.

In de bus naar de geheime plek legt Nikolai Baev uit waarom er zoveel jongens uit Ryazan naar de hoofdstad zijn gekomen: “Bij ons in de streek is zelfs het spreken over homoseksualiteit bij wet verboden. Die wet werd in 2006 van kracht en wordt daadwerkelijk toegepast.” In de bus is het bewijs te vinden. Twee jongens werden veroordeeld tot het betalen van een boete van 1500 roebel.

Sergio Yenin ontdekte al erg jong dat hij homoseksuele gevoelens had. “Pas toen ik naar Minsk verhuisde ontdekte ik dat ik niet de enige was. Wat ik betreurde was dat zo weinig mensen hun nek durven uit te steken. Toen in Minsk de enige homoclub met sluiting werd bedreigd, durfde bijna niemand te protesteren. Daarom is buitenlandse hulp onontbeerlijk.”